De wet BOPZ

In excessieve gevallen zal gebruik gemaakt moeten worden van de dwangverpleeg mogelijkheden, die de wet BOPZ biedt, ook al betekent dat geen blijvende verwijdering van de belager uit de samenleving.

Het blijft mogelijk dat een belager gedwongen wordt opgenomen in een psychiatrisch ziekenhuis op vordering van de officier van justitie. De belager moet dan lijden aan een psychische stoornis als gevolg waarvan hij een gevaar vormt voor het slachtoffer.

De belager kan in spoedeisende gevallen via een inbewaringstelling van de burgemeester worden opgenomen. In andere gevallen ligt een rechterlijke machtiging meer voor de hand. Maar het vereiste dat de betrokkene ingevolge artikel 1 lid 1 onder d en e van de Wet BOPZ moet lijden aan een stoornis van de geestvermogens, hetgeen als zodanig door een psychiater moet worden verklaard, levert in nogal wat zaken, waarin belaging centraal staat, een obstakel op.

In hoeverre lijdt een man, die zijn ex-vrouw belaagt, aan een dergelijke stoornis? Veel psychiaters menen van niet. Bovendien zijn psychiaters voorzichtig bij het verklaren dat de gedragingen van de belager een gevaar voor het slachtoffer kunnen vormen. De ene psychiater schat de situatie anders in dan de andere.

En mocht het toch tot een dwangopname komen, dan wil dat nog niet zeggen dat de belager zich wil laten behandelen. Het is aan de directeur van het psychiatrisch ziekenhuis om de door de rechter gegeven machtiging tot opname te beëindigen.

De directeur behoeft voor beëindiging van de opname niet de toestemming te vragen van de officier van justitie, die de dwangopname heeft gevorderd, of de rechter, die hem heeft opgelegd. De directeur is vrij in zijn beoordeling van de noodzaak tot voortzetting van de dwangopname. Er zijn gevallen bekend van patiënten, die zich niet wilden laten behandelen en die daarom door de geneesheer-directeur uit het ziekenhuis zijn weggestuurd.

Het voorgaande geeft aan dat dwangopname slecht in weinig gevallen soelaas zal bieden aan het slachtoffer van de belager. Een vrijwillige opname in een psychiatrisch ziekenhuis biedt het slachtoffer eveneens weinig bescherming, aangezien de belager op elk door hem gewenst moment zijn behandeling kan beëindigen en het psychiatrisch ziekenhuis kan verlaten.