Schuldgevoel

Het schaamtegevoel wat slachtoffers van seksueel misbruik meestal hebben, belemmert hen ook vaak om daarover te vertellen. Dit speelt nog sterker in culturen waar eer een belangrijke rol speelt. Veel slachtoffers van seksueel misbruik zijn bang dat het seksueel misbruik hen juist niet voor niets is overkomen.

Een schuldgevoel is een vervelend gevoel wat je langzaam op kan vreten. Schuldgevoel komt voort uit zelfbescherming of doordat anderen jouw dat aanpraten. Als je beseft dat alle schuld bij de dader lag dan geeft je dat een onverdraaglijk gevoel van machteloosheid. Hier kun je nog moeilijker mee omgaan dan met het gevoel dat je zelf schuldig bent. Door jezelf de schuld te geven verlies je niet alle vertrouwen in de mensen om je heen.

Als een kind slachtoffer is van seksueel misbruik dan is het kind volledig afhankelijk van zijn ouders. Dan zit er niets anders op voor het kind om te denken dat het zijn of haar schuld was.

Een schuldgevoel kan ook aangepraat worden door de dader. Hij kan zeggen dat jij erom vroeg, of dat jij hem verleid had of ze kunnen zielig doen door te zeggen dat ze eenzaam zijn, tekort komen of dat jij de enige bent die hem begrijpt. Hou echter altijd in de gaten dat niet jij maar de dader schuldig is aan het misbruik.

Hij heeft grenzen overschreden en daar ben jij niet verantwoordelijk voor. Je kunt het jezelf ook niet verwijten dat je het seksueel misbruik niet eerder hebt kunnen stoppen.

Bij kinderen speelt nog wat anders wat belangrijk is. Als je als kind geen aandacht kreeg behalve tijdens het misbruik, dan zou dat het schuldgevoel nog meer kunnen aanwakkeren. Het misbruik leverde in dit geval aandacht op en aandacht is toch iets wat een kind nodig heeft.

‘Vader houdt toch zoveel van zijn kleine meisje en zij wil hem toch geen verdriet doen’. Dat brengt enorme verwarring teweeg bij het kind, dat gesjoemel met vertrouwen. De pleger gebruikt vertrouwen niet als opvoedingsdoel maar als middel voor seksueel misbruik.