Persberichten

In dit gedeelte vind u persberichten over seksuele misdrijven.

Overheid betaalt 22 miljoen voor criminelen

De overheid heeft de afgelopen vijf jaar bijna 32 miljoen euro voorgeschoten aan slachtoffers van gewelds- en zedenmisdrijven.

Lees meer...

Jongeren lijden onder het lekken van pikante selfies

Ze durven klasgenootjes niet onder ogen te komen of ontwikkelen zelfs een schoolfobie. Ggz-instelling De Hoop ziet steeds meer jongeren die lijden onder het lekken van pikante selfies of internetpesten.

GGZ-instelling De Hoop zag het aantal slachtoffers van sexting en internetpesten de afgelopen drie jaar snel groeien. Bij 40 procent van de jongeren die zij in haar kliniek in Dordrecht begeleidt, speelt het lekken van naaktfoto's of ander kwetsend gedrag via social media een rol.

,,Het tegen je zin verspreiden van naaktfoto's of pikante selfies op school kan tijdelijk echt je leven verwoesten. Het kan jongeren wanhopig maken'', zegt psycholoog Annelies van Pelt van De Hoop. Kinderen ontwikkelen soms een schoolfobie, of een echt trauma waarbij ze de schok en schaamte steeds herbeleven. Er kan verslavingsgedrag ontstaan of er zijn dwang gedachtes.

Eenzaamheid, argwaan en ook verlies van zelfrespect en depressies zijn geen uitzondering. ,,Pikante selfies die door een ex-vriendje of andere pesters worden gelekt verspreiden zich heel snel op Instagram of Snapchat. Jongeren kunnen zich compleet verloren voelen: 'Ik heb er geen vat op. En zo'n bloot foto blijft tot in de eeuwigheid op internet staan'.'' De nu 23-jarige B. kon wel door de grond zakken, toen de pikante selfie die ze voor een jongen had gemaakt was gelekt onder al zijn vrienden. Later had iedereen op de school de foto. Het was de grap van de dag.

Veel kinderen lachten zich rot om de foto waarop ze halfbloot poseerde, vertelt ze. ,,Ik sloot me in de pauze op in de wc. Ik schaamde me kapot'', herinnert ze zich nu een paar jaar later. B. krabbelde op eigen kracht weer op. Maar dat lukt helaas niet iedereen. De wanhoop kan in het ergste geval tot depressies lijden, ziet psycholoog Van Pelt. ,,Jongeren zien het leven niet meer zitten, of ze durven niet meer naar school. Ze hebben het gevoel dat ze voorgoed hun imago zijn verloren.

Het zelfvertrouwen wordt aangetast.'' Want ook de kritiek op de verleidelijke foto's op social media is soms heel pijnlijk als jongens schaamteloos roepen of schrijven: 'Goh wat ben jij dik!' of 'Wat ben jij lelijk!'' De 22-jarige Jess zat op het vmbo op het Leerpark en herinnert zich hoe twee keer per week naaktfoto's van 13- tot 15-jarige meisjes voorbij kwamen. ,,Op een gegeven moment word je ouder en doe je aan die verspreiding niet meer mee.

Maar ik weet zeker dat de meisjes nu veel eerder met dat soort naaktselfies beginnen. Omdat seksualiteit op social media normaal is. Meisjes zien al die verleidelijke chickies van 23 en 24 op instagram en willen dat ook.'' Via Snapchat worden volgens Jess nu veel vaker dan toen pikante selfies gestuurd. ,,De jongens sporen die meisjes enorm aan. Die zijn allang blij als ze een fotootje krijgen van een tiet.

Als zo'n meisje een jongen echt leuk vindt en hij verspreidt haar foto daarna onder zijn vrienden, dan is dat sneu natuurlijk.'' Het vertrouwen in de mensen om je heen kan een flinke deuk krijgen. Ook de 24-jarige studente Lieke kent als geen ander de impact van internetpesten. Sinds een jaar krijgen zij en twee van haar vriendinnen voortdurend via Facetime oproepjes en er komen aan de lopende band berichtjes binnen via de app en I-Messenger van een onbekende jongen.

,,Het is een raar verhaal. We worden steeds gebeld op Facetime en als je opneemt, zien we ranzige beelden. Als we niet opnemen, stuurt hij rare berichten via I-message of app: 'Je bent een mietje'. Dat soort kreten. Hij gebruikt onze namen, dat geeft aan dat hij ons kent. Dat maakt het eng.'' Lieke is door het stalken behoorlijk wantrouwig en voorzichtig geworden.

,,Als een jongen nu zegt: 'Hé, ik vind je leuk. Zullen we afspreken en mag ik je nummer', dan zeg ik dus 'nee'.'' De hond uitlaten durft ze 's avonds al niet meer. En laatst zat ze in haar eentje op het perron van een station toen haar adem stokte. 'Kreeg ik opeens een berichtje, 'Kan het?' Dan word je echt wel bang. 'Waar staat-ie?' Je weet niet wat hij van plan is. Tot hoever gaat-ie? Misschien heeft hij een zieke geest. '

De Dordtse en haar vriendinnen vrezen dat meer meiden het slachtoffer zijn van de stalker. ,,Ik kan me voorstellen dat het echt moeilijk is als je jonger bent en je kunt dit niet met je vriendinnen delen. Wij hopen ooit zijn identiteit te achterhalen. Maar het is lastig. Want hij wisselt steeds van nummer via een prepaid telefoon. De politie kan daardoor niets doen.''

Het Insula College aan het Halmaheiraplein probeert wat betreft dit soort praktijken de vingers aan de pols te houden. ,,Onze school heeft geen beleid met betrekking tot sexting. Wel hebben we de impact van sociale media standaard in ons lesprogramma. Al in de brugklas, in het vak Mediawijsheid'', vertelt directeur Marien Smits. ,,De leerlingen moeten zich ervan bewust zijn dat alles wat online komt altijd terug te vinden is.

Natuurlijk hebben wij ook gevallen gehad van kinderen van wie foto's online zijn verschenen terwijl de betreffende leerling dat niet wilde. In zo'n situatie gaan de leerling en mentor in gesprek. Wij moeten als school om die leerling heen gaan staan. Jongeren maken fouten, ze moeten nog leren. Een van de eerste dingen die we vragen is of de ouders er al van weten.

Kinderen zitten vaak vol schaamte, maar we vinden het belangrijk dat de ouders erbij betrokken worden.'' De Hoop ggz werkt met een hulpprogramma van veertien weken voor meiden en jongens van 12 tot 18 jaar die psychische problemen hebben. Een groeiend deel ervan gaat gebukt onder seksueel getint pestgedrag op internet. De begeleiding is soms in deeltijd.

Bij ernstiger psychisch letsel worden de kinderen veertien weken lang fulltime in de kliniek opgenomen. De smartphone wordt tijdens de opname behoorlijk in de ban gedaan. In het begin mag er slechts één uur per dag op worden gekeken. ,,We kijken dan over de schouders mee'', vertelt psycholoog Van Pelt. ,,Wat is het risicogedrag? Wat zijn de valkuilen?

Schermen ze hun profiel af voor onbekenden? En als een onbekend persoon met een meisje wil chatten, dan adviseren we haar het niet te doen. Want is die jongen wel wie hij zegt dat hij is?'' In de loop van de behandeling krijgen de jongeren, gewapend met nieuwe gebruiksinstructies, de regie over hun mobieltje terug. Tijdens de therapie krijgen de jongeren ook hulp bij traumaverwerking.

Ze werken aan hun zelfvertrouwen en ze leren hun emoties te reguleren. Sommige meisjes zijn boos. Ze kunnen alleen nog maar boos denken, zich boos voelen en boos doen. Wij leren ze op een andere manier met hun emoties om te gaan.'' Om echt rust te hebben gaan ze soms tijdelijk naar school op het terrein van De Hoop. Even weg uit de heksenketel van de eigen klas waar ze door het lekken van die naaktfoto het lachertje waren.

Van Pelt vindt het belangrijk dat ouders áltijd achter hun kinderen blijven staan. ,,Zorg als ouders dat de vertrouwensband met je kind goed is, zodat je kinderen hun hart durven luchten. Maak dingen bespreekbaar, dat kan ook gewoon aan de keukentafel.'' Met veel belangstelling volgde Van Pelt de enorme publiciteit rond Patricia Paay toen er onlangs een plasseksfilmpje tegen haar wil was verspreid. Over de inhoud van het filmpje heeft Van Pelt geen oordeel, maar ze vindt dat Paay daadkrachtig optrad.


,,Ze gaf echt het goede voorbeeld door meteen aangifte te doen. Ze liet zien: 'Dit overkomt me wel. Ik ben gekrenkt in mijn trots. Maar ik sta weer op. En ik ben er weer'.'' ,,Het is een boodschap die we aan alle jongeren geven'', vervolgt ze. ,,Ook vanuit onze christelijke gedachte: 'Er is mij veel overkomen, maar ik heb bestaansrecht'. Je kunt nog zo de grond zijn ingetrapt, maar jij bent goed en je hebt bestaansrecht.''


Jongeren kunnen jarenlang psychische problemen houden door sexting of online pesten. Lange tijd vond L. het moeilijk om te praten over wat haar was overkomen. Haar identiteit werd gestolen op Instagram en de pester plaatste seksueel getinte filmpjes onder de naam van L. Na drie jaar vertelt ze openhartig haar verhaal. ,,Ik lag 's nachts huilend in bed en voelde me nergens meer veilig.''

,,Ik was dertien toen ik op oudejaarsavond opeens op Instagram werd gevolgd door iemand met mijn naam. Er was een nep-account aangemaakt. Iemand deed zich voor als mij. Diegene gebruikte mijn foto's. De teksten die eronder stonden waren allemaal seksistisch. Ik heb toen samen met mijn ouders aangifte gedaan, maar zolang ik niet kon bewijzen wie erachter zat, kon niemand iets voor me doen. Ik wist niet wie het gedaan had.''

Het account was zo snel als het tevoorschijn kwam weer verdwenen. L. bleef negen maanden lang weg van alle sociale media. Daarna maakte ze toch weer een Instagram-account aan. Het was inmiddels een tijd geleden en L. verwachtte niet dat het nog eens zou gebeuren. ,,Precies een jaar later begon het opnieuw. Dit keer werden onder mijn naam vreemde filmpjes geplaatst, waarop seksuele handelingen werden gedaan.

Vergeleken bij deze periode stelde de eerste keer weinig voor. Ook nu deden we aangifte, tevergeefs.'' Haar moeder vult aan: ,,Niemand neemt de verantwoordelijkheid. Het lijkt wel alsof mensen het niet belangrijk genoeg vinden. De school van mijn dochter voelde zich aangevallen toen we daar vertelden wat er speelde. Ze hadden hier niets mee te maken en konden niets voor ons doen, was de reactie.''

,,Ondanks dat ik wist dat mijn vrienden en familie heus niet dachten dat ik het was, vond ik het heel erg dat er blijkbaar iemand was die wilde dat mensen dat wel geloofden. Ik vertrouwde niemand meer, want ja, iedereen kon het zijn. Voor zover ik wist was er niemand die een hekel aan me had. Ik voelde me nergens meer veilig. Zelfs thuis niet. Ik was bang dat er opeens iemand voor de deur zou staan. Ik ging nog wel naar school, maar tegen mijn zin. '

s Nachts lag ik huilend in bed. Mijn ouders zagen ook dat het niet goed met me ging. Ik zat helemaal niet lekker in mijn vel. Uiteindelijk kreeg ik hulp van een psycholoog. Erover praten kostte me de eerste tijd veel moeite. Langzaam werd dat makkelijker. Ik heb er wel van geleerd, al keek ik sowieso al wel uit online. In mijn geval ging het om normale foto's, maar het blijft heel erg dat iemand zich online zo makkelijk als een ander voor kan doen of iemand op een andere manier het leven zuur kan maken.

De daders hebben geen idee hoeveel schade ze aanrichten in iemands leven. Sinds mijn identiteit voor de tweede keer werd gestolen, zit ik niet meer op sociale media. Dat ben ik ook niet van plan. Familie en vrienden mogen ook geen foto's op Facebook plaatsen waar ik op sta. Dat houd ik heel goed in de gaten. Sociale media zijn gewoon gevaarlijk. Nog ieder jaar ben ik rond de jaarwisseling bang dat het opnieuw gebeurt. En dat zal nog wel lang zo blijven.'' AD 4-3-2017

Sexting via Snapchat is niet veilig

Jongeren sturen seksueel getinte foto's via Snapchat en denken dat het veilig is.

Lees meer...

Online afpersing met naaktfoto's flink toegenomen

Het aantal meldingen van sextortion, online afpersing met behulp van naaktbeelden, is vorig jaar met 18 procent gestegen.

Lees meer...

Virtuele verkrachting is wel degelijk strafbaar

Virtueel aangerand of zelfs verkracht worden. Er wordt weinig bij stilgestaan en het wordt al gauw afgedaan als aanstellerij. Het is echter wel degelijk strafbaar.

Lees meer...

Onschuldig en toch voor het leven gestraft

Onterecht verdachten worden aan hun lot overgelaten nadat ze zijn vrijgelaten.

Greult de Haan was één van hen, na onterechte beschuldigingen van een zedenmisdrijf. ,,Niemand keek naar mij om, terwijl die ervaring mijn leven verwoestte."

Een niet ondertekend, automatisch uitgedraaid briefje waarin de officier van justitie hem meedeelt de strafzaak te seponeren. Omdat 'u ten onrechte als verdachte bent aangemerkt'. Deze korte mededeling staat in schril contrast met de enorme impact die de periode als verdachte op zijn leven heeft gehad.

Er zijn drie jaar voorbij, maar voor Greult de Haan (72) uit Beekbergen duurt de nachtmerrie voort. ,,Volgens mijn cardiologen ben ik mede door de voortdurende stress een zware hartpatiënt geworden. Ik heb de laatste paar jaar vier hartaanvallen gehad", vertelt De Haan, gezeten in de serre van zijn villa in de bossen bij Beekbergen.

Zijn goedlopende bedrijf in ozon technologie kon hij niet langer leiden en moest hij noodgedwongen verkopen. Zijn nachtmerrie begint in 2012, als er aangifte tegen hem wordt gedaan. Hij zou zijn kleinzoon hebben misbruikt. Het enige 'bewijs' daarvoor is een tegenstrijdig en warrig verhaal dat het (toen vijfjarige) jongetje aan een kinderpsycholoog heeft verteld.

In 2012 wordt hij op het politiebureau in Zutphen op de hoogte gesteld van de verdenking. Lang blijft het stil, tot hij een jaar later een brief ontvangt van het Openbaar Ministerie dat hij zich op het bureau in Apeldoorn moet melden als verdachte in een ernstige zedenzaak. Doet hij dat niet, dan komt een arrestatieteam hem van zijn bed lichten.

,,Mijn leven stond in een klap volledig op zijn kop", zegt De Haan. ,,Ik wist dat ik onschuldig was, maar ieder moment denk je eraan. Je hele doen en laten wordt er door beheerst. Van zo'n verdenking raak je fysiek en emotioneel uitgeput. Je raakt jezelf kwijt." Op het politiebureau wordt hij officieel in hechtenis genomen.

Hij moet zijn persoonlijke bezittingen afstaan, wordt gefouilleerd en moet een 'boevenpak' aan. ,,Toen ik in de cel zat, raakte ik bijna in paniek. Je eigenwaarde gaat eraan. Ik ben een eerzaam burger, altijd geweest. Heb zelfs een koninklijke onderscheiding. En dan gooien ze je in de cel alsof je een zware crimineel bent."

Begrijp mij niet verkeerd, stelt hij: als er mogelijk sprake is van misbruik van een kind moet dat tot op de bodem worden uitgezocht. ,,Maar in mijn geval was er helemaal geen bewijs en tóch werd ik in de cel gezet. Mensonterend, het voelde als een grote vernedering." Door twee rechercheurs wordt hij een dag lang ondervraagd.

Over zijn seksleven, over hoe hij naar kleine kinderen kijkt, of hij naakt slaapt. ,,Zo'n verhoor maakt grote indruk. Voor je gevoel hebben ze je al veroordeeld, ze drukken je subtiel in een hoekje in de hoop dat je tegenstrijdig reageert, of dat je je verspreekt." Als De Haan als verdachte is verhoord, mag hij gaan.

Maandenlang hoort hij niets van het OM. ,,Die periode was verschrikkelijk. Ik voelde me oneerlijk behandeld, had het gevoel dat de politie me niet geloofde. Ik werkte en woonde in een kleine plaats en had het gevoel dat de mensen het wisten, achter mijn rug om over me spraken. Je voelt je machteloos."

Acht maanden later wordt er een brief bezorgd. Van het OM. De officier van justitie seponeert de zaak. Niet vanwege gebrek aan bewijs, maar - zo valt in de brief te lezen - omdat hij ten onrechte als verdachte is beschouwd. ,,Eerst was ik opgelucht, maar al snel overheerst het verdriet en de boosheid.

De impact van zo'n verdenking is enorm, mijn leven is gedeeltelijk verwoest. En het enige dat je krijgt is een lullig briefje. Daarmee is het klaar." Zelf had De Haan behoefte aan een gesprek. Om de voor hem vernederende ervaring te begrijpen en een plek te geven. Daarom brengt hij zijn verhaal naar buiten.

"Duizenden mensen overkomt dit. Maar wie helpt hen als ze onschuldig zijn? Je bent volledig de weg kwijt, maar van nazorg is geen sprake. Wat mij betreft heeft de overheid een minimale zorgplicht. Al is het een gesprek met een deskundige waarin besproken wordt hoe je verder kunt. Nu word je op straat gezet en moet je je maar redden." AD 20-12-2016

 

'Vergeten groep'
Burgers die in voorlopige hechtenis hebben gezeten, maar onschuldig bleken, worden in Nederland aan hun lot overgelaten en verdienen betere nazorg en begeleiding, stelt het CDA. De partij spreekt van een 'vergeten groep'.

"Er is de afgelopen jaren weinig verbeterd in de wijze waarop qua nazorg met onterecht vastgezette burgers wordt omgegaan", zegt Kamerlid Madeleine van Toorenburg. Vorig jaar zaten ruim zesduizend verdachten onterecht in voorlopige hechtenis.

Het aantal schadevergoedingen aan mensen die onterecht als verdachte in hechtenis hebben gezeten is sinds 2004 verviervoudigd. Rechters kenden in 2015 bijna 17.600 keer een schadevergoeding toe aan ex-verdachten. Het gemiddelde toegekende bedrag bedraagt 1.584 euro. In totaal werd in 2015 bijna 28 miljoen euro aan vergoedingen toegekend.

'Helft kindermisbruikers krijgt geen gevangenisstraf'

Bijna de helft (43 procent) van de volwassenen die een kind ernstig seksueel misbruikt, krijgt geen gevangenisstraf.

Lees meer...

Steeds vaker geen aangifte na misdrijf

De politie loopt jaarlijks honderdduizenden aangiftes mis, omdat slachtoffers van misdrijven niet naar de politie stappen.

Ze denken dat er toch niets met hun aangifte gebeurt. Politie en justitie stellen al jaren dat Nederland veiliger wordt, omdat er steeds minder aangiftes binnenkomen. Maar uit een recent verschenen stuk van het ministerie van Veiligheid en Justitie blijkt dat die daling deels is te wijten aan aangiftemoeheid onder burgers.

In het stuk staat dat de aangiftebereidheid de laatste tien jaar spectaculair is gedaald: 'Als deze in 2014 op het niveau van 2005 had gelegen, zou de politie circa 300.000 aangiftes meer hebben ontvangen.' Vorig jaar registreerde de politie 1 miljoen misdrijven, terwijl dat er in 2005 nog ruim 1,3 miljoen waren.

,,Dit bewijst dat Nederland helemaal niet veiliger wordt", stelt Gerrit van de Kamp, voorzitter van politievakbond ACP. ,,Ik ben de goednieuwsshow van justitie zat. Het is schokkend dat honderdduizenden Nederlanders geen aangifte meer doen van strafbare feiten."

Ook Slachtofferhulp Nederland is bezorgd. ,,Zonder aangifte start de politie geen onderzoek, behalve bij huiselijk geweld", zegt woordvoerder Eline Buijs. ,,Daders kunnen dan niet gepakt en gestraft worden." Uit slachtofferenquêtes van het CBS blijkt dat vorig jaar van 27 procent van de misdrijven aangifte werd gedaan bij de politie.

Tien jaar eerder was dat nog 35 procent. Vooral van vandalisme en bedreiging wordt tegenwoordig nauwelijks nog aangifte gedaan. Van de Kamp schrijft de daling van de aangiftebereidheid onder meer toe aan de sluiting van tweehonderd politiebureaus.

,,Sinds de start van de Nationale Politie is de afstand tussen burgers en politie groter geworden. Het ministerie van Veiligheid en Justitie bevestigt de zorgen over aangiftemoeheid. Deze zomer wordt een onderzoek afgerond naar de oorzaken van de dalende aangiftebereidheid, zegt een woordvoerder.

Ambtenaren van het ministerie schrijven dat 'veel mensen met een lage opleiding, lage sociale status en korte aanwezigheid in Nederland niet goed de weg weten naar de instanties en instituties van het recht'. Uit de slachtofferenquêtes komt naar voren dat mensen twijfelen of de politie wel actie onderneemt. 'De aangifte wordt toch opzij gelegd', en 'we horen er nooit meer iets over', zijn veelgehoorde reacties. AD 21-7-2016

'Rechercheurs niet goed in onderscheid echte en valse zedenaangifte'

Zedenrechercheurs zijn niet goed in het onderscheiden van echte en valse zedenaangiftes. Dat blijkt uit onderzoek van de Universiteit van Maastricht en de Vrije Universiteit.

Volgens onderzoeker André De Zutter denkt de politie ten onrechte veel kennis te hebben, maar blijken ze in praktijk niet beter dan leken. 'Het beoordelen van een zedenaangifte is nattevingerwerk.' Hij deed afgelopen jaren samen met rechtspsychologen Robert Horselenberg en Peter van Koppen verschillende onderzoeken naar echte en valse zedenaangiftes, en bestudeerde daarvoor bijna driehonderd verkrachtingsdossiers.

Vergeleken met andere misdrijven komen onterechte zedenaangiftes vaak voor. Volgens de onderzoekers is gemiddeld 1,2 procent van de aangiftes vals, bij seksueel misbruik gaat het om 5 procent. Om sneller en beter een onderscheid te kunnen maken, ontwikkelden De Zutter en zijn collega's een 'meetinstrument' aan de hand van kenmerken van waargebeurde en verzonnen verkrachtingsverhalen.

'Sinds kort wordt deze meetmethode door de Franse politie gebruikt.' De Zutter onderzocht ook hoe goed Nederlandse rechercheurs in staat zijn het onderscheid te maken. Hij vroeg twintig zedenrechercheurs vijf willekeurige aangiftes te beoordelen op echtheid. Een deel van de aangiftes was aantoonbaar vals, van een ander deel was bewezen dat ze echt waren.

Dezelfde vraag stelde hij aan studenten van de Politieacademie die al een cursus over aangiftes hadden gevolgd, en aan willekeurige Maastrichtse studenten die niets van het onderwerp afwisten. Alle drie de groepen scoorden hetzelfde: ze beoordeelden de helft van de zaken goed. 'Je kunt net zo goed een muntje opgooien als je iets wilt zeggen over de uitslag. Dat is zorgelijk.

Uiteindelijk wordt een zaak op basis van het hele onderzoeksdossier beoordeeld, maar een aangifte is een belangrijk eerste moment.' Maar, voegt hij toe, 'je kunt het zedenrechercheurs ook niet echt kwalijk nemen, de scholing die ze krijgen op de Politieacademie heeft geen wetenschappelijke basis.'

De Politieacademie zegt het onderzoek niet te kennen. De Zutter zegt echter dat er wel contact is geweest met het opleidingsinstituut voor agenten. Een woordvoerder van de Politieacademie noemt de stelling van De Zutter 'interessant', en hij wijst erop dat de onderwijstrajecten 'geaccrediteerd en gevalideerd' zijn. 'Maar we proberen zo actueel mogelijk te zijn. Via onze lectoraten en op basis van wetenschappelijk onderzoek voeden we dat onderwijs steeds naar de nieuwste inzichten.'

De onderzoekers geven toe dat de onderzoeksgroep klein is, en dat de uitkomst van een onderzoek onder meer rechercheurs een ander beeld kan opleveren. Maar, schrijven ze in hun onderzoek, 'we hadden veel moeite om medewerking te krijgen van de politie. Slechts in twee regio's was men hiertoe bereid.'

Volgens de Nationale Politie zijn er ruim 800 gespecialiseerde zedenrechercheurs. De politie zegt zich niet in het onderzoek te herkennen. 'Pas gedurende of na afloop van het rechercheonderzoek dat op de aangifte volgt, kan worden beoordeeld of een aangifte vals is of onjuistheden bevat', stelt een woordvoerder.

'In geval van twijfel kan een zaak ook worden voorgelegd aan het Landelijke Expertisegroep Bijzondere Zedenzaken van de politie: daarin zitten allerlei soorten experts, zoals externe wetenschappers en zedenrechercheurs. Als slachtoffers een valse of onjuiste aangifte doen, bijvoorbeeld om iemand te beschermen of om te verhullen dat ze zelf ergens zijn geweest waar ze niet mochten komen van hun ouders, dan komen rechercheurs daar gaandeweg het onderzoek veelal achter.'

Dat justitie soms blundert bij de beoordeling van zedenzaken blijkt ook uit de strafzaak tegen Cornelis H. Vrijdag moet hij voor de rechter verschijnen. Hij wordt onder meer verdacht van de verkrachting van José in 1998 in Utrecht. Lange tijd had haar zaak het stempel 'onopgelost'. In 2015 vroeg het slachtoffer opnieuw aandacht voor haar zaak. Toen bleek dat grote delen van haar dossier waren verdwenen.

En dat niet alleen: in 2010 was de verdachte al in beeld na een match in de DNA-databank. Hiervan was José echter nooit op de hoogte gesteld. Inmiddels heeft de Utrechtse hoofdofficier haar excuses gemaakt. De Volkskrant 2-6-2016

'Grote stijging hulpvragen huiselijk geweld'

In de eerste vier maanden van dit jaar hebben opvallend veel mensen hulp gezocht vanwege huiselijk geweld.

Volgens de organisatie die hulp en advies biedt bij psychische en sociale problemen is het aantal aanvragen ten opzichte van 2015 met 41 procent gestegen. Het ging vooral om mishandeling van kinderen (48 procent) en door een partner (46 procent).

De hulpverleners horen volgens Korrelatie vaak dat mensen niet weten waar ze huiselijk geweld kunnen melden. Ook bellen mensen steeds meer anoniem over een kind in hun omgeving waar ze zich zorgen over maken. ,,Helaas durven nog steeds veel mensen niet te praten over huiselijk geweld: uit schaamte, uit angst voor nog meer geweld of om andere redenen.

Er is nu gelukkig meer aandacht voor vanuit de overheid en door het feit dat meer mensen in de media uitkomen voor hun ervaring met huiselijk geweld. Dit kan een verklaring zijn voor het feit dat meer mensen Korrelatie benaderen'', zegt Jean-Pierre van de Ven, als psycholoog verbonden aan de organisatie. Telegraaf 20-5-2016.

Aantal meldingen seksuele intimidatie en seksueel misbruik neemt toe

In het schooljaar 2014/2015 is het aantal meldingen rond seksuele intimidatie en seksueel misbruik, na een eerdere daling, weer toegenomen.

Lees meer...