Isoleren van het kind

Isolement volgt in de regel op het "speciaal maken" van het slachtoffer. Het kind wordt geïsoleerd van de moeder, van contacten met leeftijdgenoten en van verdere vertrouwenspersonen. Het kind ervaart als gevolg hiervan vaak een vervreemdingseffect ten aanzien van leeftijdsgenoten. Het kind raakt immers bij seksuele activiteiten betrokken, waar het, gezien haar ontwikkeling, nog niet aan toe is.

Het kind kan deze activiteiten nog niet in haar eigen belevingswereld inpassen. Sommige slachtoffers mijden sociale contacten vanuit schaamtegevoelens omdat ze menen dat iedereen het misbruik aan hen kan zien.

Veel slachtoffers voelen zich niet meer thuis in de wereld van leeftijdgenoten, nu ze in aanraking zijn gekomen met seksuele activiteiten met volwassenen. Ten aanzien van de niet-misbruikende ouder (bijvoorbeeld de moeder), kan een vervreemdingseffect ontstaan op basis van diverse verwarrende gevoelens; schuldgevoelens omdat het kind zich medeverantwoordelijk (gemaakt) voelt.

Maar ook gevoelens van machteloosheid of woede omdat het kind ervaart dat door haar uitgezonden signalen aangaande het seksuele misbruik niet worden opgepikt.