De partner van het slachtoffer

Veel partners raken teleurgesteld in de relatie en twijfelen aan het slachtoffer: ‘Wilde ze het echt niet zelf?' De gebeurtenis confronteert hen met hun eigen vooroordelen en vaak voelen ze zich daar dan weer schuldig over. Dikwijls ontstaan er ook problemen op seksueel gebied.

Veel partners zijn geneigd om het slachtoffer niet te liefkozen uit angst te kwetsen. Vaak is dat terecht en vindt het slachtoffer het, zeker na een aanranding of verkrachting, een tijd lang afschuwelijk om te vrijen of is ze er heel bang voor. Bij een partner kan dit weer schaamte oproepen over zijn eigen seksuele verlangens.

Maar als de partner terughoudend is, kan het slachtoffer ook weer het gevoel krijgen afgewezen te worden, waardoor deze zich nog meer schaamt over het seksueel geweld. Lang niet alle relaties zijn tegen alle emotionele druk bestand. Een ervaring met seksueel geweld bij een van de partners kan de relatie enorm onder druk zetten. Beide partners raken overspoeld door emoties.

Seks, intimiteit en vertrouwen zijn niet meer zo vanzelfsprekend binnen de relatie als ze eens waren. Het vraagt veel inzet en openheid van beide partners om hier samen uit te komen. Ze moeten kunnen praten over wat hun dwars zit, maar ook goed kunnen luisteren.

De gebeurtenis op seksueel gebied speelt vaak in vele aspecten van de relatie een rol. Met name problemen op het gebied van seksualiteit komen veelvuldig voor, terwijl de rol van de man bij de verwerking een cruciale rol kan spelen. De partner krijgt na het slachtoffer namelijk het meest te maken met de gevolgen van het seksuele geweld wat heeft plaats gevonden. Er zijn een aantal belangrijke zaken die voor de partners een rol spelen.

In de eerste plaats is er de eigen angst, pijn en verdriet over de gebeurtenis door identificatie met het slachtoffer. Daarnaast is er zelfverwijt: de partner vindt dat hij iets had moeten doen om het te voorkomen. Hieruit komt de neiging voort bescherming te bieden: het gaat hier lang niet altijd om een behoefte van het slachtoffer, maar om compensatie van het zelfverwijt.

Veel partners gaan ver in de zorg die ze bieden, zo ver dat het als een molensteen om hun nek kan worden. Er is sprake van woede en wraakgevoelens ten opzichte van de pleger. Wanneer de pleger een familielid is van het slachtoffer waar al of geen contact mee onderhouden wordt, is dit nog lastiger om mee om te gaan.