Oorlogswapen

Wanneer volkeren in oorlog zijn neemt het aantal verkrachtingen in het oorlogsgebied schrikbarend toe. Dit is een gegeven dat zo oud is als de weg naar Rome. 

Bij het voeren van oorlog is het doel om door middel van geweld de eigen wil aan het andere volk te kunnen opleggen. In ‘nette' oorlogen vechten de legers het geschil uit en lijdt de bevolking er niet onder. Nette oorlogen moeten nog worden uitgevonden. In alle oorlogen wordt het geweld ook gericht naar burgers.

Dit gebeurt ook door de "goede" partij. Zo hebben degene die ons van de Nazi's bevrijd hebben een Duitse stad in puin gebombardeerd waar nagenoeg enkel vrouwen en kinderen woonden. In een oorlog is er geen goede partij.

Het verkrachten van vrouwen heeft voor de overwinnende partij "voordelen". Ik noem er kort twee. Er zijn nog veel meer "voordelen", maar het heeft geen meerwaarde om ze allemaal te noemen en/of uit te werken.

  1. Om de vijand te verslaan is het voldoende om alleen het leger uit te schakelen. Binnen tien jaar kan de vijand echter een nieuw leger formeren uit de dan opgegroeide kinderen. Daarom hebben veel oorlogen tot doel het vijandelijke volk te doen ophouden te bestaan of ernstig te ontwrichten.

    Door vrouwen te verkrachten worden deze opzettelijk beschadigd zodat hun moeder- en partner- kwaliteiten aangetast worden. Een beschadigde moeder als kern van het gezin is geen optimale situatie. Daarbij lopen de vrouwen kans om zwanger te worden van hun verkrachter. Door op grote schaal te verkrachten wordt een volk genetisch gesloopt. (In voormalig Joegoslavië verkrachtten Servische militairen systematisch Bosnische vrouwen die ze in kampen opsloten. Sommigen werden zwanger teruggestuurd om kinderen met Servisch bloed te baren).

  2. De vijandelijke soldaat gaat van zijn veilige huis naar het front om te vechten. Deze soldaat wordt hard geraakt door dat veilige thuis te ontnemen. Door zijn kinderen te vermoorden en zijn vrouw te verkrachten wordt hem zijn gezin ontnomen.

    Het zal ongetwijfeld moeilijk moeten zijn voor de soldaat om met zijn verkrachte vrouw verder te moeten leven. Zij is het meest aanwezige resultaat van zijn nederlaag. Haar psychische en eventuele lichamelijke pijn staan het opbouwen van een nieuw leven in de weg en herinnert aan alle geleden verliezen. Verkrachting is de ultieme manier om de macht over het andere volk te bewijzen.

Dit verkrachten in oorlogstijd is iets van alle tijden en culturen. Toen het Russische leger Duitsland binnenviel, en daarmee de tweede wereld oorlog beëindigde, was het in grensdorpen niet ongewoon dat jonge meisjes en vrouwen tot twintig keer toe verkracht werden.

In onder meer Congo en Soedan en Syrië worden op dit moment vrouwen op systematische wijze verkracht. Het verkrachten is een militair middel om strijd te voeren. Het wordt gebruikt om de tegenstander te kwetsen en uit te schakelen. Het wordt gebruikt om angst te zaaien en mensen weg te jagen. Het verkrachten is dus meer dan alleen een doel op zich. Het is ook een middel om andere doelen te bereiken. (Seksueel geweld is niet alleen gericht op vrouwen, maar ook op de eer van mannen: laten zien dat zij niet in staat zijn om hun vrouwen te beschermen. In culturen waar het gebruik is om met een maagd te trouwen, zoals in Congo, is het taboe voor een man als zijn vrouw met een ander is geweest, ook al was dat tegen haar zin. De echtgenoot ziet zich vaak gedwongen, ook onder druk van de gemeenschap, om zijn vrouw weg te sturen. Ook kinderen geboren uit een verkrachting worden vaak verstoten).

Vooral bij burgeroorlogen waarin etnische verschillen een rol spelen, is verkrachting een manier om de dominatie over een andere groep te demonstreren.

Natuurlijk is het op grote schaal verkrachten niet enkel een gedisciplineerd ingezet middel om een hoger doel te bereiken. Een combinatie van haat, woede, lust en wetteloosheid zal ongetwijfeld de eerste aanzet zijn.