Nadelen van wraak

De nemer van wraak wordt dader.
Niet zozeer in de ogen van zijn naaste maar vooral in de ogen van de overheid. De overheid staat het niet toe dat slachtoffers voor eigen rechter gaan spelen.

Ik kan me een veroordeling herinneren van een vader die de pedofiel had doodgestoken die zijn zoon verkracht had. De vader kwam de dader tegen in een plaatselijke cafetaria. De pedofiel lachte naar de vader die dit als provocerend op vatte en daarop de pedofiel aanviel. Zijn zoon is nu niet alleen verkracht, maar is ook zijn vader voor een aantal jaren kwijt.

De vader is vanaf die dag een moordenaar. Hij is zijn vrijheid kwijt en kan zijn zoon voorlopig niet meer beschermen. Aangezien de vader kostwinner was heeft dit verstrekkende gevolgen voor de financiële situatie van het gezin. Door het nemen van wraak is het gezin nog ernstiger ontwricht dan door enkel de verkrachting.

  • De vrouw of het kind kan bang worden van de wraaklust van de man.
    Die angst vergroot de bestaande onveiligheid. Deze angst kan gefundeerd zijn op angst dat de man de strijd verliest, op angst voor represailles van familie/vrienden van de dader, op angst dat justitie de man oppakt, of gewoon angst voor de agressie. Deze angsten kan de vrouw/kind nog banger, verdrietiger etc maken dan ze al is.

  • Wraak nemen, betekent het in stand houden van geweld.
    Deze opvatting heeft ook een keerzijde. Daders van seksuele misdrijven maken meestal meer dan een of twee slachtoffers. Het uitschakelen van zo'n dader kan juist een vermindering beteken van (seksueel) geweld binnen de samenleving. Toch blijkt deze opvatting de meest maatschappelijk geaccepteerde.

    De meeste buitenstaanders veroordelen mannen die wraak nemen omdat zij de samenleving met meer geweld confronteren.

  • Wraak kan gerechtvaardigde onmenselijkheid zijn.
    Om als gezond mens iemand opzettelijk te beschadigen moet die persoon eerst gedemoniseerd worden. Het is heel gemakkelijk om een verkrachter te demoniseren. Zijn menselijke of goede kant ziet de man van de verkrachte vrouw/kind niet.

    Hij ziet enkel de vernietigende uitwerking van de slechte daden van de verkrachter. Hij ziet de ontreddering en vernietiging bij zijn vrouw/kind. En hij ervaart het verdriet van het verlies. Het besef dat alle gevolgen (opzettelijk) veroorzaakt zijn door de dader is vaak al demoniserend genoeg.

    Sommige mannen rechtvaardigen echter hun wraak door een soort filosofie en mensbeeld te ontwikkelen die de wraak fundeert.

Demoniserings filosofie.

Wanneer een mens een medemens onmenswaardig behandelt, zegt die daad niet zozeer iets over de handeling zelf, maar over de persoon uit wie deze handelingen voortkomen. De handeling zegt dus ook niets over de verkrachte vrouw/kind terwijl zij dat soms anders aanvoelen.

Een handeling op zich heeft geen schuld. Een handeling op zich kan niet slecht zijn. De persoon die doelbewust de handeling uitvoert of in werking zet echter wel. Wanneer een handeling als onmenswaardig wordt betiteld is dus de uitvoerder van deze handeling onmenswaardig.

Door de menswaardigheid van medemensen niet te erkennen en zelfs te schenden verliest hij dus zijn eigen menswaardigheid. Het is dus gerechtvaardigd om wraak te nemen op deze mensen. De wraaknemer behoud zijn menswaardigheid omdat hij geen menswaardigheid schaadt. Hij kan deze mensen dus niet eens onmenswaardig behandelen omdat ze die simpelweg niet hebben.

Een nuancering die gemist word is dat de onmenselijke daad nooit een uiting is van de gehele persoonlijkheid. Wanneer je een bejaarde vrouw helpt oversteken ben je ook geen engel.

De man die wraak neemt, houdt zich zelf voor dat hij de wereld redt van de slechterik. Verkrachters maken vaak meerdere slachtoffers. Ook na celstraffen, boetes, en zelfs gedwongen psychiatrische behandelingen vervallen een bepaald aantal daders in hun oude gedrag. Zo veroorzaakt een enkele verkrachter vaak veel leed in zijn loopbaan.

De overheid lijkt dit niet goed te kunnen stoppen. Ook bij overheidsinstanties zelf heeft men dit besef. Na een reeks incidenten barsten er discussies los over chemische castraties, strengere straffen en het verlof beleid van TBS instellingen. Dit gebeurt met enige regelmaat.

Ondertussen lijkt er niet veel te veranderen.

De man die wraak neemt houdt, in tegenstelling tot de overheid, geen rekening met de rechten van de dader. Hierin heeft hij dus een stap voor op de overheid om de loopbaan van de verkrachter te stoppen. Door deze loopbaan te stoppen bespaart hij toekomstige slachtoffers een hoop ellende.

Hij is een held, een soort superman die mensen heeft gered. Op verjaardagfeestjes waar ooms en tantes, broers en zussen geshockeerd reageren op verontrustende nieuwsberichten in de krant wordt hij gesterkt in het helden-idee.

Het is namelijk eerder regel dan uitzondering dat ouders zeggen dat wanneer hun kind iets soortgelijks overkomt ze de dader te grazen nemen. Dit zijn ondoordachte/ongenuanceerde, door emoties gevoede uitspraken.

De man die wraak nam krijgt hier, zij het vaak anoniem, zijn helden status.