Evaluatie / uitleg 2

Een verlies/trauma kan de personen, die er door worden getroffen, dichter bij elkaar brengen. Een verkrachting is hier meestal een uitzondering op. Een verkrachting verwijdert het slachtoffer vaak van haar omgeving.

 

Deze verwijdering heeft een nadelige uitwerking op het traumaherstel van de man. Het is zeer moeilijk voor de man om een verkrachting te verwerken. Er zijn veel verhalen zoals het verhaal dat hierboven is beschreven. Veel relaties overleven een verkrachting niet.

 

Wanneer je als man niet met de situatie om kunt gaan kan je gewoon weg gaan.

Door weg te gaan hoef je niet geconfronteerd te worden met de verkrachte vrouw/kind. Je hoeft niet te zien hoe iemand waar je van houd, iemand die beschermd moest worden, hoe die lijdt. Je wordt niet geconfronteerd met emotionele ontreddering, zelfhaat, identiteitsverlies, angst en eventueel lichamelijk letsel.

Omdat deze pijn niet in de man zit maar in de verkrachte vrouw/kind kan de man hier redelijk goed mee weg komen. Hij hoeft de pijn niet te delen.

Door er voor te kiezen deze pijn niet te delen kan er wel een schuldgevoel ontstaan. De man kan een nieuw leven opbouwen. Zijn leven samen met zijn partner/kind houdt op en hij gaat alleen verder.

Hij kan indien hij die behoefte heeft een nieuwe vrouw zoeken en opnieuw een gezin stichten. Het voordeel is dat hij een nieuwe start kan maken zonder de ontstane ellende het hoofd te hoeven bieden.

De man die geconfronteerd wordt met een verkrachte partner/kind kan soms die situatie gewoon niet aan. Het is een dubbele schok. Iets waar hij van houdt is stuk gemaakt/beschadigd en hij kan geen steun vragen bij zijn vrouw omdat die ook (veel meer) lijdt. Er is nauwelijks of geen steun of professionele zorg voor de man van de verkrachte vrouw/kind.

Deze man is dus plotseling uiterst zwaar belast. Alle steun uit de omgeving richt zich vooral op de verkrachte vrouw/kind of op hun belangen. Een man is extra gevoelig voor het niet emotioneel kunnen steunen op zijn partner/vrouw.

Door het streven naar autonomiteit kunnen mannen in een isolement leven zonder dat zelf door te hebben of als probleem te ervaren. Jaren lang kan de man zich gelukkig voelen en goed functioneren, maar als er zich dan plotseling een probleem voor doet kan het isolement van de man tot uiting komen of juist verergeren.

Op het werk zijn de contacten van de man vooral functioneel. Met vrienden is het contact vooral ontspannend (ook functioneel dus). Mensen met wie hij kan praten over intiemere dingen, zoals gevoelens, zijn er vaak niet. Bovendien moet hij als man immers zijn eigen boontjes kunnen doppen.

Veel mannen praten exclusief met hun vrouw over emotionele zaken. Om na een verkrachting je hart uit te storten bij het slachtoffer lijkt misplaatst. Het is een omgekeerde wereld. Het slachtoffer moet haar man (belangrijk onderdeel van haar sociaal netwerk) troosten.

Wanneer ze dit doet is dat echter het ultieme teken van zijn falen. Hij kan zijn verkrachte vrouw niet opvangen maar moet door haar opgevangen worden. Daar gaat de mannelijke autonomiteit.